Kiedy chodnik w końcu się oczyścił, zwróciłem się do Eliego. „Przyjmujemy to wszystko do wiadomości”.
„Czy możemy najpierw otworzyć je trochę?” zapytał.
„Nie, Eli.”
„Proszę, mamo. Może niektórzy z was po prostu chcieli być mili.”
„Zastraszyli nas”.
Wiem. Mnie też się to nie podoba.
„Eli, z parasola twojego ojca zrobili projekt miejski.”
Eli spojrzał na niebieski parasol schowany pod moją pachą. „Może tacie spodobałaby się ta część”.
Chciałem zaprotestować, ale nie mogłem wydobyć z siebie ani jednego słowa.
Eli pokręcił głową. „Nie. Chcę zobaczyć, dlaczego ludzie przyszli”.
Przyjrzałem się jego twarzy. „Kilka pudełek”.
Posłał mi delikatny uśmiech.
W pudełku numer 2 znajdowała się wiadomość od pana Collinsa, kierowcy autobusu Eliego.
„Karina,
Nikt nie podał ci twojego adresu. Najpierw musisz go poznać.
Po tym, jak list Jenelle rozszedł się po okolicy, ludzie przynieśli parasole i listy na przystanek przy 47. Ulicy. Niektórzy zostawili koperty na dworcu autobusowym albo dali je mnie.
Powinienem był zadzwonić, zanim ich tu przyprowadziłem. Myślałem, że robię coś miłego dla chłopaka, który był dla mnie ważny. Teraz widzę, że powinienem był najpierw zapukać.
Spojrzałem z boku w górę.
„Czy pan Collins to zrobił?” – zapytał Eli.
Jenelle mrugnęła. „Nie wiedziałam”.
Wtedy mu wierzyłem.
Z chodnika dobiegł znajomy głos. „Muszę przeprosić, Carino”.
Pan Collins stał przy skrzynce pocztowej w płaszczu przeciwdeszczowym, trzymając kapelusz wciśnięty między dłonie.
Eli wyprostował się. „Panie Collins?”
Starszy mężczyzna spojrzał na niego łagodnym wzrokiem. „Dzień dobry, dzieciaku!”
Podniosłem notatkę. „Czy to wszystko tu położyłeś?”
„Tak, proszę pani. Dwóch wolontariuszy kościelnych i ja. Przed wschodem słońca”. Spojrzał na parasole. „Nikomu nie dałem adresu. Sam je przyniosłem, bo zabieram Eliego do domu”.
„To dlaczego do mnie nie zadzwonisz?”
Przełknął ślinę. „Byłem tam wczoraj wieczorem, ale nie mieliście włączonego światła. Potem dałem się ponieść emocjom. Ludzie ciągle powtarzali: »Ten chłopak zasługuje na to, żeby wiedzieć«”.
Wtedy Eli powiedział: „Mógłeś mimo wszystko zapukać”.
Pan Collins skinął głową. „Masz rację. Powinieneś był.”
Pudełko numer 3 pachniało słodko, cukrowo. W środku znajdowała się karta podarunkowa z lodziarni obok biblioteki.
„Chłopcu, który pamiętał o dobroci. Co miesiąc deser lodowy. Z posypką.”
Eli mrugnął. „Myślisz, że myślą o jakimś deserze lodowym?”
„On żyje.”
"Pytam..."
Zaśmiałem się wbrew swojej woli.
Pudełko nr 4 zawierało kupon do sklepu obuwniczego.
„Dla dziecka, które wracało przemoczone do domu, żeby nikt inny nie musiał. Wybierz wodoodporne buty.”
„Błyskawiczne czerwienie?” zapytał Eli.
„Wiesz już?”
„Wiem od miesięcy.”
Spojrzałem na pana Collinsa. „Czy wie pan dużo o moim synu?”
„Wiem, że dziękuje ci każdego popołudnia” – powiedziała. „Wiem, że pozwala najpierw wyjść małym dzieciom”. Zeszłej zimy, kiedy inny chłopiec zapomniał rękawiczek, Eli dał mu swoje.
Eli zarumienił się. „To była tylko jedna rękawiczka”.
„Właśnie do tego chcę dojść” – powiedział pan Collins.
Wejście do skateparku znajdowało się w boksie nr 5.
Uśmiech Eliego powoli zniknął.
Położyłem mu rękę na ramieniu. „Wszystko w porządku?”
„Tata powiedział, że nauczy mnie jeździć na łyżwach.”
„Pamiętam.”
„Nadal chcę iść” – powiedział Eli. „Ale nie na dużą rampę”.
W pudełku nr 6 znajdowały się cztery dolary i trzydzieści osiem centów należące do siedmioletniej dziewczynki o imieniu Maddie.
Eli spojrzał na monety. „Mamo, nie możemy tego zatrzymać”.
„Nie” – powiedziałem. „Co więc powinniśmy zrobić?”
Spojrzał w stronę przystanku na Route 47. „Podzielimy się”.
Podążyłem wzrokiem w stronę przystanku autobusowego tuż za rogiem.
„Co masz na myśli?” – zapytałem.
Eli obracał w dłoni monety Maddie. „Skoro przynieśli to wszystko, bo jedna osoba nie miała parasola, może powinniśmy dopilnować, żeby następna osoba miała”.
Spojrzałam na Jenelle. „Tym razem nie musisz pisać zakończenia sama”.
„Nie” – powiedział. „Nie sądzę”.
Pan Collins odchrząknął. „Na placu budowy stoi stare rusztowanie, które moglibyśmy oczyścić. Nic nadzwyczajnego, ale jest solidne”.
„W szkole znaleziono parasole” – powiedział Eli. „A ludzie mogliby zostawić peleryny. Może bilety autobusowe”.
„Jak byś to nazwał?” zapytałem.
Eli spojrzał na liczbę namalowaną na polu 47.
„Osłona przeciwdeszczowa na Route 47”.
Pan Collins uśmiechnął się. „Brzmi dobrze”.
Eli delikatnie dotknął parasola Darrena. „Czy możesz napisać na nim: „Zaczęło się od parasola Darrena”?”
Gardło mi się ścisnęło do tego stopnia, że ledwo mogłem oddychać.
„Tak” – powiedziałem. „Ale ten parasol zabierzemy ze sobą do domu”.
Eli skinął głową. „Wiem. Tata zostaje z nami”.
Jenelle spojrzała na mnie uważnie. „Czy mogę napisać kontynuację? Tym razem za twoją zgodą?”
„Mam zasady.”
Wyjął notatnik. „Powiedz mi.”
„Bez nazwiska. Bez tytułu. Bez zbliżenia twarzy Eliego. Śmierć Darrena nie może trafić na pierwszą stronę. I nie nazywajcie mojego syna bohaterem, jakby wciąż zostawiał miski po płatkach w zlewie”.
Jenelle zapisała każde słowo. „Obiecuję”.
Tydzień później wydział transportu zatwierdził stojak przy przystanku autobusowym. Pan Collins pomalował go na niebiesko. Szkoła wypełniła go parasolami, płaszczami przeciwdeszczowymi, rękawiczkami i przedpłaconymi biletami autobusowymi.
Na mosiężnej etykiecie z przodu widniał następujący napis:
„Strażnik przeciwdeszczowy Route 47”
Wszystko zaczęło się od parasola Darrena.
Eli przypiął nowy, niebieski parasol do stojaka. Potem Darren wsunął swój stary pod pachę.
„Jesteś pewien?” zapytałem.
Dotknął nowego parasola. „Podzielimy się nim”.
Potem spojrzał na ten, który dał mu ojciec.
„A to na pamiątkę”.
Położyłam rękę na jego ramieniu.
Przez dwa lata uważałem, że ostatni dar Darrena powinien pozostać tajemnicą przed światem.
Myliłem się.
Ostatni prezent, jaki Darren dostał, dotarł mokry i trzęsący się, gdy miał dwanaście lat, pod nasze drzwi wejściowe.
I jakoś mój syn posunął się dalej, niż ktokolwiek z nas.
