Hollis krzyczał, domagając się czekoladowych płatków śniadaniowych.
Myślałam, że Darren przynajmniej zaproponuje, że zajmie się dziećmi, kiedy pójdę na zakupy, albo że mnie zawiezie.
Odmówił.
„Amber, czy oczekujesz, że ja tu wszystko zrobię?”
Ciężko jest opiekować się trójką dzieci, wiesz. I tym całym jedzeniem, które chcesz, żebym zabrał do domu.
Odmówił spojrzenia na dzieci.
Nie oderwał wzroku od telefonu.
Przez chwilę miałem ochotę rzucić w niego czymś. Ale trzy pary oczu patrzyły na mnie.
„Mamy tylko jeden samochód” – przypomniałem mu. „Sprzedałeś mój, kiedy urodziła się Maisie”.
Nie oderwał wzroku od telefonu.
„No cóż, nie pracujesz. Więc… dokąd w takim razie pójdziesz?” – zapytał.
Darren, powiedziałem, że muszę iść do sklepu zrobić zakupy.
Możesz iść, Amber. Nie szukaj wymówek.
Wstał, mruknął coś i opuścił pokój.
Możesz iść, Amber. Nie szukaj wymówek.
Stałam w drzwiach, wciąż trzymając framugę w dłoni.
„Mamo” – powiedziała Junie. „Czy mogę ci pomóc nieść rzeczy?”
„Tak” – odpowiedziałem. „Dziękuję, kochanie. Oczywiście, że możesz mi pomóc”.
Czy mogę ci pomóc zanieść parę rzeczy?
Był ponury poranek. Wiatr wiał w naszą stronę.
Junie podeszła blisko mnie i cicho rozmawiała o wszystkim i o niczym.
Kiedy dotarliśmy do sklepu, moje palce były zdrętwiałe.
Był ponury poranek.
Kiedy wózek był pełny, pakowanie i noszenie zakupów wydawało się ogromnym zadaniem, ale co innego mogłam zrobić? Wszystko, co wytrzymałe, trafiło do koszyka wózka, a resztę rozłożyłam w torbach, które mogłam nieść na ramionach.
Podczas podróży powrotnej Junie ostrożnie trzymała jajka.
Jaki miałem wybór?
„Trzymaj je mocno, moja córko” – powiedziałem do niej.
“Ja, mam.”
Nie przejechaliśmy nawet trzech ulic, gdy zdarzył się wypadek.
Mój but utknął na kawałku lodu.
Nie przeszliśmy zbyt daleko, gdy doszło do incydentu.
Uderzyłam mocno, najpierw opierając się na rękach, a palący ból przeszył mnie niczym płomień.
Torby fruwały w powietrzu, garnki się toczyły, a ja usłyszałem, jak coś pęka; może to jajka, które Junie upuściła, a może to ja. Maisie krzyknęła, Hollis zamarł z otwartymi z szoku ustami. Junie natychmiast uklękła obok mnie, wzięła mnie za rękę, a jej cichy głosik zadrżał.
„Mamo! Mamo? Wszystko w porządku?”
„Dobrze mi idzie” – powiedziałem, choć ból przyprawiał mnie o mdłości.
…ból eksplodował we mnie niczym rakieta.
Z drugiej strony ulicy wybiegła kobieta.
„Widziałem, jak upadasz! Pozwól, że ci pomogę.”
Pomogła mi zebrać torby, a kobieta, która jej towarzyszyła, zaproponowała, że nas zawiezie.
„Myślę, że jest zepsuty.”
Na oddziale ratunkowym, podczas gdy dzieci przeglądały stare czasopisma i zajadały się krakersami, które kupiły w sklepie, ja siedziałem z Maisie na kolanach, przyciskając rękę do klatki piersiowej.
Pielęgniarka potwierdziła: złamałam rękę. To było czyste złamanie, będę musiała nosić gips i przez sześć tygodni będę mogła poruszać ręką w ograniczonym zakresie.
Pielęgniarka to potwierdziła: miałem złamaną rękę.
Wysłałem Darrenowi wiadomość, kiedy pielęgniarka rozdawała dzieciom lizaki.
Upadłem w drodze powrotnej ze sklepu. Jestem teraz w szpitalu. Mam złamaną rękę.
Jego reakcją było uderzenie w twarz.
Jego reakcją było uderzenie w twarz.
