„Mamo… zacznij od nowa.”
Wtedy postanowiłem zainstalować w jego pokoju małą kamerę monitorującą.
Na początku mówiłam sobie, że robię to tylko po to, żeby się uspokoić. Mia zawsze dużo się ruszała podczas snu i pewnie kopała w ramę łóżka w nocy.
Aparat był połączony z aplikacją w moim telefonie, więc mogłem przeglądać obraz w dowolnym momencie.
Przez pierwsze kilka nocy nie wydarzyło się nic szczególnego.
Mia spała normalnie.
Łóżko się nie poruszyło.
Ale dziesiątej nocy nagle się obudziłem.
Cyfrowy zegar wskazywał drugą w nocy.
Mój telefon zaczął wibrować, co oznaczało, że otrzymałem powiadomienie.
Detekcja ruchu – pokój Mii.
Jeszcze na wpół śpiąc, włączyłem sygnał wideo w kamerze.
Nagranie z kamery nocnej pokazało Mię leżącą na boku pod kołdrą.
Wszystko wydawało się ciche.
Potem materac się poruszył.
Tylko bardzo mała ilość.
To tak, jakby coś poruszało się pod powierzchnią.
Miałem gulę w żołądku.
Ponieważ łóżko Mii nie miało szuflad do przechowywania rzeczy.
Pod spodem nie było nic, tylko drewniana podłoga.
Ale przed kamerą...
Coś wyraźnie się poruszało.
Wpatrywałem się w ekran telefonu, próbując wmówić sobie, że śnię. Ziarniste, czarno-białe zdjęcie, zrobione noktowizorem, przedstawiało Mię leżącą nieruchomo na boku, której drobna klatka piersiowa unosiła się i opadała równomiernie w rytm oddechu. W pokoju panowała cisza. Jedynie cichy szelest zasłon w oknach sygnalizował jakikolwiek ruch. Na chwilę materac przestał się poruszać i wszystko wróciło do normy.
Potem znowu się ruszył.
Było to ledwo wyczuwalne, jedynie lekkie ciśnienie od dołu, jakby ktoś podparł się ramieniem lub kolanem. Materac lekko zapadł się pod plecami Mii.
Moje serce zaczęło bić szybciej.
„Mia…” wyszeptałem, chociaż z drugiego końca pokoju nie mogła mnie usłyszeć.
Ruch został powtórzony, tym razem z większą siłą. Materac lekko uniósł się na środku, po czym opadł z powrotem.
Po prostu nie mogłem znaleźć logicznego wyjaśnienia.
Może rama była uszkodzona.
Być może pękła sprężyna.
