„Stara wdowa w niebieskim domu?”
"Jess, wychodzę za mąż."
"Ścisz głos."
Odchylił się do tyłu i uśmiechnął. „Damon, to nie małżeństwo. To tylko schronisko z dodatkami”.
„To dach, Jesse” – mruknąłem.
„Wszystko może być twoje, jeśli poczekasz wystarczająco długo”.
Powinienem był wyjść. Zamiast tego wpatrywałem się w piwo i powiedziałem: „Jestem zmęczony, Jesse. Mam dość marznięcia. Mam dość windykatorów. Mam dość śmierdzenia mydłem ze stacji benzynowej”.
„Więc właśnie znalazłeś lepszy plan”.
Nie odpowiedziałem.
„Damon, to nie jest małżeństwo”.
***
Dwa tygodnie przed ślubem w sądzie Evie przesuwała segregator po kuchennym stole.
„Co to jest?” zapytałem.
„Umowa przedmałżeńska, Damonie.”
"Mówisz poważnie?"
„Samotność nie oznacza beztroski”.
Zacisnęła dłonie na stole. „Dom pozostaje mój. Moje oszczędności pozostają moje. A jeśli coś mi się stanie, moja wola przemówi za mnie”.
„Umowa przedmałżeńska”.
„Myślisz, że chodzi mi o twoje pieniądze, Evie?”
Spojrzała na mnie znad okularów do czytania. „Myślę, że głód popycha dobrych ludzi do robienia złych rzeczy, kochanie”.
Twarz mi płonęła. „Nie jestem już głodny. Nie tak jak kiedyś”.
„Nie” – powiedziała. „Ale nadal jesz tak, jakby ktoś mógł ci zabrać talerz”.
Mimo wszystko skinąłem głową i podpisałem.
Papier to papier, powtarzałem sobie. Czas zmieniał bieg rzeczy, a ludzie zmieniali zdanie.
„Myślisz, że chodzi mi o twoje pieniądze, Evie?”
***
Wszyscy nazywali ją Evelyn, ale pozwoliła mi nazywać się Evie, bo dzięki temu czuła się młodo.
To była Evie; zostawiała w pokoju kawałki siebie. Przeważnie ich nie podnosiłem.
