Trzy poranki później Evie upuściła łyżkę na podłogę w kuchni.
Odwróciłam się od pieca. „Evie?”
Przez dwie sekundy nienawidziłem siebie.
Chwyciła blat. Jej usta się poruszyły, ale nie wydobyły z siebie ani jednego słowa.
„Cześć. Spójrz na mnie.”
Pod jej kolanami ugięły się kolana.
Złapałem ją zanim uderzyła głową o podłogę.
W szpitalu znalazł mnie lekarz o zmęczonych oczach.
„Przykro mi” – powiedział. „Jej serce odmówiło posłuszeństwa”.
„Ona właśnie zjadła dżem” – szepnąłem.
„Cześć. Spójrz na mnie.”
***
Pogrzeb odbył się trzy dni później. Miałem na sobie płaszcz, który mi kupiła.
Claire, siostrzenica Evie, zobaczyła to pierwsza.
"Oczywiście, że miałaś to na sobie."
"Jest zimno."
„Nie. Nadal wiesz, jak ją wykorzystać.”
„Byłem jej mężem”.
„Byłeś jej projektem.”
Dotknęło mnie to mocniej niż poszukiwanie złota, bo część mnie wiedziała, że to prawda.
„Byłem jej mężem”.
Jednak pod maską wstydu wciąż tliła się myśl.
Wola.
***
Następnego ranka siedziałem naprzeciwko pana Carsona, prawnika Evie, w centrum miasta.
„Dom należy do Claire” – powiedział.
Usiadłem, pochylając się do przodu. „To niemożliwe”.
„To tyle, Damon. To jest w jej testamencie.”
„Byłem jej mężem”.
"Dom należy do Claire."
„I podpisałeś umowę przedmałżeńską.”
„Jak wyglądają jej oszczędności?”
„Jej pieniądze idą na cele charytatywne kościoła”.
Zacisnąłem szyję. „Czy ona mi nic nie zostawiła?”
Pan Carson poprawił okulary. „Zostawiła ci coś osobistego”.
A sprawdź?
"Pudełko na buty."
„Czy nic mi nie zostawiła?”
Postawił na biurku stare tekturowe pudełko. Na pokrywie widniało moje imię napisane starannym pismem Evie.
Wpatrywałem się w to. „To wszystko?”
„O to właśnie prosiła mnie, żebym ci to dał.”
"Co to jest?"
