Spokojny wieczór zamienia się w ponury.

To był jeden z tych długich, wyczerpujących dni, które sprawiają, że marzysz o teleportacji do domu. Claire wsiadła do wieczornego pociągu z torbą przewieszoną przez ramię, stąpając ciężko, ale spragniona odpoczynku. Na zewnątrz słońce zachodziło, malując niebo pięknymi odcieniami pomarańczu i różu. Światło wpadało przez okna, rzucając złotą poświatę na wagon, jakby kojąc zmęczonych pasażerów swoim delikatnym ciepłem.

Claire znalazła miejsce i usiadła, oddychając swobodnie. Przez chwilę pozwoliła sobie nacieszyć się ciszą, rytmem pociągu turkoczącego po torach i cichnącymi pogawędkami pasażerów.

Ale potem zauważyła.