„Nura?” wyszeptałam, czując, jak emocje ściskają mi gardło.
Po drugiej stronie linii zapadła głęboka, pełna znaczenia cisza. Świat na chwilę się zatrzymał. Potem usłyszałem cichy, powolny, niemal wyzwalający wydech.
Tak, masz pudełko.
Potokiem słów oznajmiłem jej, że paczka dotarła bezpiecznie. Opowiedziałem jej wszystko o małej żółtej kaczuszce, jej historii i bezcennej wartości sentymentalnej, a także o nieopisanym żalu po stracie matki, który trawił mnie przez ponad rok. Podzieliłem się z nią dziwnym, niemal nadprzyrodzonym momentem tego wszystkiego i niespodziewanym, ostrym, ale kojącym bólem w piersi, gdy odwijałem miękką niebieską wstążkę.
Potem, gdy już skończyłem mówić, zaczął mi opowiadać…
Drżącym, ale odważnym głosem opowiedziała własną wersję trudnej historii. Szczegółowo przypomniała sobie tę brzemienną w skutki, decydującą i przerażającą jesienną noc, kiedy w końcu w środku nocy uciekła z brutalnego, przytłaczającego domu. Opowiedziała o pustym, lodowatym mieszkaniu, w którym tymczasowo zamieszkała po opuszczeniu schroniska, bez ogrzewania, tylko dlatego, że było to jedyne, na co mogła sobie pozwolić z jej skromnych oszczędności.
